Pasalubong

Posted: February 28, 2015 in Maikling Kuwento
Tags: , ,

Magdamag akong nakatingin sa bintana ngayong araw. Binabantayan ko ang orasan na matagal nang nakasabit sa aming dingding. May nakapagsabi kasi sa akin na may darating na pasalubong. Paulit-ulit lang naman ang takbo ng oras, pabalik-balik lang sa mga numero ang dalawang kamay na tila nagpapaunahan sa walang katapusang karera. Minsan, naisip ko na sana ay orasan na lamang ako, o kahit man lang maliit na relo: nasa isang lugar lamang, minsan ay nakasabit lang sa kamay ng tao; hindi napapagod, hindi nag-aalinlangang magpatuloy at tumakbo.

Ako ang kabaligtaran ng kinaiinggitan kong orasan — mahina, wala nang ganang tumakbo at magpatuloy sa buhay. Sa isang bagay lang yata kami magkapareho — sa pagiging mag-isa.

Ilang taon na rin akong mag-isa. At sa kasamaang palad, hindi ko alam kung bakit. Nakalimutan ko ang dahilan simula nang marinig ko ang paparating na pasalubong. Siguro maaalala ko rin naman ang dahilan bago matapos ang araw na ito. Medyo naiinip na nga ako, e. Maghapon na kasi akong nakaupo sa isang sulok at nakatitig sa orasan na kanina pa tumatakbo. Nasasabik na ako sa pasalubong na parating. Hindi ko rin alam kung bakit.

Ilang sandali pa, nakarinig ako ng mga yapak — yapak na nagpalabas ng ngiti sa aking labi. Sigurado akong siya ang magdadala sa akin ng pasalubong. Agad kong inialis ang aking mga matang maghapon na nakapako sa orasan upang lingunin ang aking bisita. Bumungad sa akin ang isang matandang lalaki na nakasuot ng mahaba at napakaputing damit.

Malaki na nga yata talaga ang mga butas sa pintuan ng aking tahanan. Nakapasok siya nang hindi ko pinagbubuksan. Nakalimutan ko kasing ipagawa ang pinto sa karpintero na madalas nakabantay sa tapat ng bahay ko.

“Ikaw ba ang may dala ng pasalubong para sa akin?” nasasabik kong tanong sa kanya.

Tumango siya, ngunit mukhang labag sa kanyang kalooban ang paghahatid dahil sa matamlay niyang mukha at pilit na ngiti. “Oo, ako nga,” mahina niyang sabi.

“Ngunit wala naman ako nakikitang dala-dala mo,”

“Ibang pasalubong ang hatid ko sa iyo,” sagot niya.

“Ano?” tanong ko nang may pagkasabik.

Pero hindi niya ako sinagot. Ipinatong niya lamang ang kanyang kanang kamay sa aking ulo na wala namang buhok, at bumulong ng mga salita na sa palagay ko ay matagal kong hindi narinig sa mahabang panahon. Wala man akong maintindihan sa kanyang mga sinasabi, pakiramdam ko’y nagbibigay ito ng kapayapaan sa akin sa kanyang bawat bigkas.

Nakarinig akong muli ng mga yapak. Huminto sa pinto ang dalawang lalaki na kamukha ng karpintero na nakabantay sa tapat ng bahay.

“Sino sila?” tanong ko.

“Sila ay aking mga kasama,” sagot sa akin ng nakaputing lalaki.

“Sila ang may dala ng pasalubong?”

Tumango siya. “Ano ba ang gusto mong pasalubong?”

“Kahit ano?”

“Kahit ano,” sagot niya.

Napangiti ako, at matagal napaisip.

“Wala ng oras. Kailangan mo nang sabihin sa akin ang iyong kahilingan,” pagpapaalala niya.

Gusto ko sanang kumain ng cheeseburger sa Mcdo, o di kaya ay isang box na lamang ng pizza sa Shakey’s — matagal na kasi akong hindi nakatitikim ng mga ‘yon — kaso wala na raw oras.

Biglang may lumaylay sa kanyang bulsa: isang kwintas na gawa sa pilak, at sa dulo nito ay nakasabit ang isang krus na kumikinang sa ganda. Sa oras na ito, alam ko na kung ano ang aking kahilingan.

“Maaari bang sa akin na lang ang iyong kwintas?” tanong ko.

Napangiti ang lalaking nakaputi. Kinuha niya sa kanyang bulsa ang kwintas na gawa sa pilak. “Ito na ba ang gusto mong kahilingan?”

Tumango ako. “Opo,”

Laking tuwa ko nang isinabit niya ang kwintas sa aking leeg.

“Gusto mo bang sumama sa aking mamasyal?” tanong muli ng nakaputing lalaki.

Hindi na ako tumanggi, tanda ng aking pagpapasalamat.

Tumayo ako at lumakad. At masaya sa natanggap na regalo.

Binuksan ng karpintero na nakabantay sa tapat ng bahay ang butas-butas na pintuan. Matamlay ang kanyang mukha. Tanging tapik sa balikat ang bati niya sa akin.

Kasunod ko ay ang lalaking nakaputi, at ang dalawa niyang kasama na mukha ring karpintero.

“Saan tayo pupunta?” tanong ko sa nakaputing lalaki.

“Sa dulo ng kalye,” sagot niya.

Mahaba ang kalye ngunit ayos lang. Ang hindi ko maintindihan, lahat ng kapitbahay ko ay naghihiyawan. Hindi ko sila maintindihan. At ayoko rin silang pansinin. Ang importante ay mamamasyal kami ng aking mga bagong kaibigan.

Narating namin ang dulo ng kalye. Pumasok kami sa isang pintuan, butas-butas din na katulad ng pinto sa aking tahanan. Bumungad sa akin ang isang silya, at pinaupo nila ako roon.

“Bakit ako lamang ang pinaupo ninyo? Kayo ba ay walang balak magpahinga?” pagtataka ko.

Hindi nila ako sinagot, mistulang hindi ako narinig.

Itinali nila ang aking dalawang kamay sa silya. At tinakpan ang aking ulo. Madilim, pero presko. Alam ko na ang gusto nilang mangyari: gusto nila akong makatulog ng mahimbing. Siguro, alam nilang napuyat ako sa paghihintay sa pasalubong.

“Maraming salamat sa pasalubong kaibigan,” sabi ko sa nakaputing lalaki – na hindi na nakikita ng aking mga mata.

“Magpahinga ka na kaibigan,” sagot niya.

Tumahimik ang paligid. Hindi ko man nakikita, alam kong nasa paligid ang orasan. Naririnig ko ang pagkumpas ng kamay nito kasabay ng mga salita kanina na nagbibigay kapayapaan kahit hindi ko maintindihan.

Pakiramdam ko ay malapit na akong makatulog.

Hindi ko pa rin alam ang dahilan kung bakit ako nag-iisa noon.

Siguro, maaalala ko na ‘yon paggising ko.

Basta ang alam ko, masaya ako sa natanggap kong pasalubong.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s