An I For An I

Posted: June 8, 2017 in Makata-kuno
Tags: , , , ,

And the light exits from this room consumed by darkness
Makin’ me blind, yes
And the silence breaks its own existence
Makin’ me deaf, yes

I have never wanted a single raindrop on my face
But now I am trying not to complain that there is no rain

Cigarettes’ butts, bottle caps scattered on the ground
My unwashed jacket that keeps me from cold is nowhere to found
Smoke inside my lungs makes me feel so relieved
Heartbeats still want to tell me there’s still hope, I believe

I want to hear a gossip, perhaps a tale
I want to see someone — like I — is going to fail
I just want someone to tell me “It’s okay”
All I want to do is just to sleep all day

You can call me what you will
A loner, a vagabond
A tormented, a disaster one
Maybe a walking dead, Oh I like that one

But who?

Who has the right to call me miserable?
No one but I
Who is so pious to remind me the dos and don’ts?
The right and wrong?
The good and bad?
Don’t you see, lad?
No one but I

’Cause in this world I am living
There is no family;
There is no buddies;
There is no religion;
There is no faith;
There is no light;
There is no god;
There is no life

No one but I
And I am no sane

Mayhap, I do not appreciate this life
In view of the fact that I have always wanted a life
The unloaded gun on the table always looks dangerous
But with bullets beside it — friendly, it is

I fought
And I lost

And I cannot save I from myself.

Bawal na Pag-ibig

Posted: April 6, 2017 in Maikling Kuwento
Tags: ,

Tahimik ko lang pinagmamasdan ang paligid habang abala ang sinasakyan kong bus sa paghihintay na umusad kahit papa’no ang daloy ng trapiko. Inaaliw ko ang sarili sa panunood ng nagpapalitang mga ilaw ng traffic lights, at bumubuo ng mga salita sa mga letra mula sa mga plaka ng mga sasakyan. Wala akong katabi. Wala naman kasi gustong tumabi sa akin noong araw na iyon. Hindi lang pala noong araw na ’yon. Madalas, wala talaga akong katabi sa bus.

Pero hindi naman nakalulungkot ang paulit-ulit na senaryo. Sa totoo lang, gusto ko nga ’yon — dahil ang bakanteng upuan (na walang gustong umupo) ay nakareserba para sa babae na laging nagpapaikot ng nakatengga kong mundo. Si Lorraine.

“Ang cute-cute naman ng sapatos mo.”

Laging papuri ang naririnig ko sa tuwing nakasasabay ko si Lorraine sa biyahe. Kung hindi T-shirt, o sapatos, papansinin niya ang buhok kong lango sa gel, ang polo ko na wala naman sa tingin kong pinagbago, o ’di kaya ang ngiti ko na pilit kong pinipigilan. Basta lahat sa akin, kapag kasama ko siya, maganda. Wala ako narinig ni minsan na negatibo. ’Pag kasama ko siya, ako ang pinakamagandang lalaki sa mundo.

Tipid naman ang mga sagot ko sa kanya. Nahihiya kasi ako. Minsan, pabulong na “salamat” ang maririnig niya, subalit kadalasan, pagpula na lamang ng aking mga pisngi at pagsulyap ng aking mga biloy ang aking tugon. Sino ba naman kasi ang hindi mapipipi sa maamo niyang mukha, na minsa’y natatakpan ng makintab niyang buhok na halatang alaga?

“Gusto mo?”

Lagi ko siyang inaalok ng baon kong sandwich. Dalawa lagi ang dinadala ko: isa para sa akin pagdating ng meryenda; isa para kay Lorraine habang nasa biyahe kami. Paborito niya ang peanut butter sandwich. Mabuti na lang, mura ang peanut butter sa tindahan ni Aling Bering. At mabuti na lang, kasya ang dalawang sandwich sa aking maleta.

Trenta-minuto ko siya halos katabi sa bus. Halos araw-araw iyon. At halos araw-araw din kaming nagpapalitan ng istorya kapag nagkakapalagayan na ng loob. Kahit madaldal si Lorraine, mahinhin lamang siya magsalita, at nakatutuwa ang malalambing niyang tawa. Madalas, mas marami siyang kuwento sa akin: tungkol sa naging araw niya kahapon, tungkol sa gagawin niya mamaya, at tungkol sa pagkikita namin ulit sa biyahe bukas. Isa iyon sa mga nagustuhan ko sa kanya: pinararamdam niya sa akin na gusto niya ako laging kasama — sa biyahe.

At oo, gusto ko siya. Baka nga mahal ko na siya, e. Kaso bawal.

“O, mga bata. Nandito na tayo. Mag-aral mabuti, ha.” sigaw ni Manong, driver ng school bus, tatay ni Lorraine.

“O, baka makalimutan mo ‘yang lunchbox mo,” paalala na naman ni Lorraine sa akin sa araw-araw, at paalala na kailangan na naming maghiwalay. “Salamat ulit sa sandwich. Aral mabuti, ha.”

Siya ang first love ko no’n.

Minahal ko siya.

Grade 1 ako no’n.

3rd year high school siya.

Do you hate the coins in your purse?
Yes, it’s heavy, a burden like a curse
But remember those times when you were in a rush?
Your paper bills couldn’t buy you time so much

Are you mad whenever your mother scold you at night?
Her words echoing in ears, always startle a fight
But in moments of desertion and there’s no one to lean on
You’ll surely miss her voice and concerning sermon

Irritated by a friend consistently saying hello?
You always reply, “Sorry. I have to go.”
And when you become lonely, you’ll start to cry
You will be needing to hear him saying “Hi.”

Fifteen minutes nap
A kiss on a forehead
Raindrops on a desert
A pillow on a bed

A smile of a stranger
A hug in a night
Those things we’ve taken for granted
Bring heaven in our lives.

Mano po, Ninong

Posted: December 30, 2016 in Makata-kuno
Tags: , , , , ,

Pauwi, nag-aantay ng dyip
Wala na naman si Ninong, bad trip
Kating-kati sa mga aguinaldo
Wala na naman akong pamasko

Sa pagsakay, nag-abot agad ng bayad
Tumanaw sa bintana at nagmuni-muni
Nakatulala lamang at nakanguso
Nakapangalumbaba, may kirot sa puso

Nagsimba naman ako kaninang umaga
Nag-behave hanggang matapos ang misa
At pagkatapos ay humalik na ako kay nanay
Mamamasko na po ako, paalam ko kay tatay

O Diyos ko, bakit walang biyayang dumating
Hindi ba ako mahal ng aking Ninang Ising?
Pinagtataguan lang ba ako ni Ninong Carding?
Hindi Niyo po ba naririnig ang aking mga daing?

Maya-maya ay may sumakay sa dyip
Nag-abot sa akin ng maliit na ampao
Isa siyang batang gusgusin
Isang palaboy-laboy na badjao

Pinunasan niya aking mga sapatos
Pinunasan ko naman ang luha sa aking mukha
Humihingi siya sa akin ng kaunting limos
Humihingi naman ako ng tawad sa Diyos

Salamat sa Kanya, sa isang aguinaldo
Ako’y biniyayaan ng mas magandang buhay
Ang Maykapal nga pala ang may kaarawan ngayon
Pagbibigayan lamang ang hiling niya sa sangkatauhan

“Tatlo. Tatlo na lamang ang maaaring makapasok sa inyo,” bungad ni San Pedro. “Puno na kasi ang langit.”

“E sino naman po ang dapat maiwan sa aming apat?” tanong ng unang lalaki.

Humawak ang santo sa kanyang balbas at sandaling nag-isip. “Kailangan ko malaman kung paano kayo namatay, at ako na ang bahalang magpasya.”

“Wala po bang exception sa katulad ko?” tanong ng nag-iisang babae.

“Hoy! Walang special treatment dito!” reklamo ng ikalawang lalaki. “Porket babae ka?”

Sumang-ayon ang unang lalaki sa ikalawa, samantalang tahimik lamang ang ikatlong lalaki na tila nilamon ng kalugmukan at walang balak makisali sa argumento.

Napailing na lamang si San Pedro. “Kailangan na natin umpisahan bago tumilaok ang manok.” Itinuro niya ang unang lalaki upang kausapin ito ng pribado. “Ikaw. Paano ka namatay?”

“Nasa office po ako n’on,” panimula ng unang lalaki, “nang biglang may tumawag sa akin; hindi ko kilala. Ang sabe, umuwi na daw ako, dahil nakita niya raw ang asawa ko sa terrace ng condo namin na may kahalikan. Noong una, hindi ako naniwala kasi akala ko’y hindi niya iyon magagawa sa akin . . . ’gang may i-send sa akin na picture ’yung unknown caller.

“Pagkakita ko sa picture, binato ko yung cellphone ko sa trash can, at mabilis na tumakbo papunta sa basement para sumakay sa oto ko. Hindi na ako nagpaalam sa boss ko.

“Hinarurot ko ang sasakyan kahit madulas ang kalsada dahil sa matinding buhos ng ulan. Todo busina kahit wala naman traffic. Pagdating sa building, pinagmumura at pinagsisipa ko ’yung elevator, kasi sira. Pero kahit nasa 11th floor pa ’yung unit namin at kahit may sakit ako sa puso, pinilit kong umakyat gamit ang hagdanan.

“Hingal na hingal ako pagdating sa tapat ng pintuan ng unit namin. Hindi ako kumatok. Tinangka kong buksan ang pinto pero naka-lock. Bigla ko naisip na mas maganda kung susurpresahin ko sila kaya inilabas ko ang duplicate key na nasa wallet ko. Dahan-dahan, binuksan ko ang pinto.

“Naabutan ko ang aking asawa na nagsusuklay sa kama, mukang bagong ligo. Masakit na ang batok ko nang sandaling iyon dahil siguro sa high-blood. Opo, may sakit na ko sa puso, may high blood pa ko, marami akong sakit. Mura ako nang mura at sigaw nang sigaw na ilabas niya ang kabit niya, pero ayaw niya talaga umamin. Naisip ko nga n’on na sana hindi ko tinapon ang cellphone ko sa basurahan para may ebidensya.

“Hindi ako nawalan ng pag-asa. Malakas ang pakiramdam ko na hindi pa nakaaalis ang kabit niya. Tumingin ako sa aming kuwarto, pero wala. Tumingin ako sa ilalim ng kama, ng lamesa, ng sopa, pero wala. Tumingin ako sa likod ng mga kurtina, pero wala. Hanggang sa mapunta ako sa terrace . . . nakakita ako ng dalawang kamay na nakasabit sa balconahe, basang-basa sa ulan, nagpupumilit kumapit, huwag lang mahulog. Doon nagsimulang dumilim ang paningin ko.

“Agad kong kinuha ang martilyo sa storage room. Mabilis akong bumalik sa terrace, at walang habas kong pinagpupukpok ang kamay na nakasabit. Naaalala ko pa ang paghingi ng tulong ng kabit niya habang dinudurog ko ang mga daliri nito. Umiiyak lamang ang asawa ko sa gilid, siguro dahil sa takot, pero nakapagtataka na hindi niya ako pinipigilan.

“Nang bumitiw na ang kabit ng asawa ko, narinig ko ang malakas na sigawan ng mga tao nang bumagsak ito sa ground floor. Pero himala, nakita kong nagpupumilit siyang tumayo; hindi ko akalaing mabubuhay pa siya dahil galing pa siya sa 11th floor.

“Sa matinding galit ko, pumunta ako sa kusina, at hindi nakuntento: binuhat ko ang napakabigat na refrigerator at hinulog sa naghihingalo niyang kabit. Mas malakas ang narinig kong sigawan nang bumagsak ito sa naghihingalong katawan. Sobrang bigat ng ref namin nang araw na iyon, pero kinaya ko. Siguro dahil nga sa galit. Subalit sa kasamaang palad, pagkatapos ihulog ang ref, napaupo ako . . .  at inatake sa puso. Ganun po ako namatay.”

Tumango-tango si San Pedro at tinawag naman ang ikalawang lalaki upang ito naman ang kanyang pakinggan.

Namumutla ang ikalawang lalaki nang lumapit siya sa santo. “Nasa condo po ako ng babae ko nang araw na iyon. Nasa kasarapan kami ng . . . alam niyo na ho . . . nang marinig naming may nagbubukas sa door knob. Nataranta kami dahil siguradong iyon ang asawa niya.

“Maliit lamang ang condo unit nila, kaya siguradong kahit saan ako magtago ay  makikita ako ng asawa niya. Pero dahil desperado na ako, nagtago ako sa malaki nilang refrigerator. Mabuti na lang at hindi pa sila nakapag-gogrocery kaya walang masiyadong laman ang ref nila. At medyo may kaliitan naman ako kaya ako nagkasya.

“Takot na takot ako nang sandaling iyon dahil ramdam ko ang galit ng kanyang asawa. Rinig ko ang lahat ng sigaw at mura. Hindi ko nga lang alam kung sino ’yung humihingi ng tulong, o baka guni-guni ko lamang ’yon.

“Hanggang sa ilang saglit pa, naramdaman kong parang may bumubuhat sa ref na kinalalagyan ko. Nilaglag yata ako ng kabit ko at itinuro kung nasaan ako. Nang binuksan ko ang pinto ng refrigerator, huli na. Huli kong tanda ay nasa kalagitnaan ako ng ere kasama ang malakas na ulan, at bumagsak sa color green na tiles, at unti-unting nagdilim ang mundo ko pagkatapos magsigawan ang lahat ng tao. Ganun po ako namatay.”

Tumango-tango si San Pedro at tinawag naman ang ikatlong lalaki upang ito naman ang kanyang pakinggan.

“Nasa condo po ako nang araw na iyon, 12th floor,” sabe ng ikatlong lalaki na ngayon lamang nagbigkas ng salita. “Napagpasyahan kong mag-map sa terrace dahil sobrang dulas gawa ng ulan . . . nang biglang may napansin ako sa baba, sa terrace ng 11th floor, na may naghahalikan.

“Kilala ko ang mga nakatira sa unit na iyon dahil sa kanila ako nagpapaiwan ng susi tuwing pumapasok ako sa trabaho. Pero ang nakita ko lamang ay ang babae, at iba ang kahalikan nitong lalaki. Dahil nga sa kanila ako nagpapaiwan ng susi, alam ko ang contact number ng mister nito.

“Hindi ako nagdalawang-isip na makielam sa kanila dahil nakokonsensya ako. Agad kong tinawagan ang kanyang mister at ipinaalam ang misteryong nagaganap sa kanilang tahanan. Nang hindi naniwala ang mister nito sa akin, mabilis kong kinuhaan ng litrato ang mga taksil at ipinadala ito sa kanya. Hindi na ito sumagot. Mukhang hindi niya talaga paniniwalaan ang mga nasaksihan ko. Tinangka kong kumuha ulit ng isa pang litrato para makakuha ng mas maraming ebidensya, pero sa kasamaang palad, nadulas ako.

“Pero sa kabutihang palad naman, napakapit ako sa balconahe ng 11th floor. Maya-maya pa, may naririnig akong pamilyar na boses, sigaw ng sigaw, galit na galit, at mura ng mura. Nabuhayan ako ng pag-asa kasi iyon ang boses ng mister nung babaeng taksil. Sumigaw ako, ‘Tulong! Tulong’, pero imbis na tulungan niya ako, pinukpok niya ng martilyo ang aking mga kamay. Hindi ko alam kung bakit. Nang hindi ko na kaya ang brutal niyang pagdurog sa aking mga daliri ay bumitiw na ako. Rinig ko ang sigawan ng tao pagbagsak ko sa color green na tiles. Rinig ko rin ang paglagatok ng mga buto sa aking beywang. Pinilit kong tumayo pero hindi ko maramdaman ang aking mga paa. At bago pa man ako makasigaw muli ng tulong, may bumagsak sa aking mabigat na bagay. Nagdilim ang aking mundo. Ganun po ako namatay.”

Tumango-tango si San Pedro at tinawag naman ang kaisa-isang babae sa grupo upang pakinggan.

“Nasa condo unit po ako kasama ang kab—”

“Huwag mo nang ituloy,” pagpuputol ng santo sa kuwento ng babae. “Ikaw ang maiiwan sa inyong apat.”

 

Moral Lessons: 1) Kapag kukuha ng condo unit, huwag kukuha sa matataas na floor. Mahirap umakyat ’pag walang elevator. 2) Kapag magtataksil ka sa asawa, huwag makikipaghalikan sa terrace. Kasi 3) hindi porket nasa condominium ka, e wala nang chismosa’t chismoso. At 4) huwag masiyadong chismoso. Dapat ’yung tama lang para hindi ka nadudulas sa balconahe. Huwag bida-bida. At siyempre 5) Huwag nang magtaksil sa asawa. Nagiging sanhi ito ng Mass Murder.

 

Wait. Sa mga nagtataka kung paano namatay ’yung babae, nag-suicide siya. Maniwala ka na, please, para lang mabuo ’yung istorya. Si San Pedro kasi, e, hindi pinatapos ang bruha.

May mga nilalang talaga na ipinanganak na tao, lumaking hayop.

Quote  —  Posted: December 3, 2016 in TOTS
Tags: , ,

Charcoal + [My] Dark Arts = Failure

And so I’ve failed. I think I won’t do this again. I’ve learned my lesson: you cannot just match anything to any thing. Some arts need constant purity. Remedy has no place for this one, I believe. Have to practice more. I was betrayed by too much imagination.

P.S

Sorry for ruining your face. (insert sarcastic laugh here)

Image  —  Posted: November 12, 2016 in Litrato
Tags: , , , ,